Hiç bir zaman günlük yazamadım

Bu yazıyı yazıyor olmakta ki amacım tamamen içimi dökmek açıkçası ne yazacağımıda bilmiyorum ilk defa yazdığım şeyleri birilerinin okuyacak olması beni garip hissettiriyor,çünkü küçüklükten beri ben ne kadar yazmak istesem de buna fırsat bulamadım önümde her şeyle dalga geçen 2 abim olduğu için günlüklerimi ya da yazılarımı yastığımın altına saklamak zorunda kaldım ama her seferinde de bulup bir şeylerle alay etmeyi başardılar.Bende böylece yazmaktan biraz soğumuş oldum belkide iyi bir şey yaptılar gerçekten de yeteneğim yoktu ama yine de yazmak bana her zaman huzur vermiştir.Küçükken bazen dualarımı da bir kağıda yazıp havaya atardım böyle isterdim fakat o kağıt aşağı düşünce kim buldu kim okudu kim dalga geçti en ufak bir fikrimde yok.Açıkçası abimgile sitem etmiyorum kesinlikle çünkü benim insanları umursamamayı bu kadar başarıyor olmamdaki tek unsur onlar oldu.İnsanlar güldükçe benimle dalga geçtikçe daha da hırslandım böylece yapacağım dediğim şeyi mutlaka bir şekilde yaparım en azından sınırları zorlarım ve sonunda elimden gelen bir şey yok diyebilirim.Bu yüzden 'kaderci' insanlardan da hiç haz etmem işimize ne gelmese hemen Allah hemen kader hoopp oh ne güzel ya her şeyin kolayını bulmuşuz insanoğlu cidden çok komik acizliğine uydurduğu kılıflar sayesinde almış başını yürümüş ha belki diyeceksiniz "sen nesin lan" sanki diye ama ben en yalnız kaldığım zamanlar neden böyle oldu ben ne yaptım yapmasaydım ne olurdu diye kafayı yemeye yakın olduğum çok zaman oldu ama en azından kendimi daha iyi tanıdım aynı hataları bir daha yapmamaya çalıştım ve insan kendinde aramalı her zaman hatayı diye düşünüyorum şimdilik bu kadar çünkü aklımda o kadar çok konu ve düşünce var ki hangisinden bahsedeceğimi şaşırdım ama devam edeceğim yazmaya sonuna kadar okuyan olursa onları öperim gerisi umrumda değil :D:D